Γράφει η Ρίκα Θωμάκου
Αρχές Μαρτίου του 1914, αρχίζουν οι συγκρούσεις με την αλβανική χωροφυλακή στην περιοχή της Χειμάρρας. Γρήγορα επεκτείνονται και στις άλλες περιοχές της Βορείου Ηπείρου. Η Ελληνική Κυβέρνηση φοβούμενη να δυσαρεστήσει τις Μεγάλες Δυνάμεις, όχι μόνο είναι απρόθυμη να προσφέρει τη στήριξή στους εξεγερμένους, αλλά αντίθετα τους πολεμά! Την 1η Μαρτίου, ο Κοντούλης παραδίδει την Κορυτσά στη νεοσύστατη αλβανική χωροφυλακή, η οποία αποτελείται κυρίως από παλιούς λιποτάκτες του Οθωμανικού Στρατού και βρίσκεται υπό τις διαταγές Ολλανδών διοικητών. Στις 22 Μαρτίου, ένας ιερός λόχος προερχόμενος από την Βίγλιστα φτάνει στα περίχωρα της Κορυτσάς και ενώνεται με τις τοπικές ομάδες επαναστατών. Ξεκινούν βίαιες οδομαχίες. Ύστερα από πέντε ημέρες, οι δυνάμεις των αυτονομιστών παίρνουν τον έλεγχο της πόλης. Έρχονται 5.000 Γκέγκηδες από την Άνω Αλβανία και περιζώνουν την πόλη. Η πόλη σκλαβώνεται ξανά. Ακολουθούν σφαγές, λεηλασίες, κάψιμο Εκκλησιών. Αλλά στις 24 Ιουνίου 1914 οι αυτονομιακές δυνάμεις υπό την αρχηγία του Ταγματάρχου Γεωργίου Τσόντου – Βάρδα, μπαίνουν στην Κορυτσά θριαμβευτικά. Δίνουν τέλος στην Αλβανική σκλαβιά. Εντωμεταξύ, στις 9 Μαρτίου, το Ελληνικό ναυτικό οργανώνει θαλάσσιο αποκλεισμό του λιμανιού των Αγίων Σαράντα! Παντού σημειώνονται, μικροσυμπλοκές μεταξύ μονάδων του Ελληνικού Στρατού και Ηπειρωτών Επαναστατών, με απώλειες εκατέρωθεν. Ο Αυτονομιακός Στρατός, παρά τα οργανωτικά προβλήματα, τις ελλείψεις σε εφόδια και υλικά και την εχθρική στάση τής Ελληνικής Κυβέρνησης, αντιμετωπίζει με επιτυχία τις καλύτερα εξοπλισμένες και οργανωμένες αλβανικές δυνάμεις, οι οποίες καθοδηγούνται από Ευρωπαίους αξιωματικούς. Οι Βορειοηπειρώτες δίνουν σκληρές μάχες, αλλά προελαύνουν παντού. Οι νίκες τους, αναγκάζουν τους Αλβανούς να ζητήσουν ανακωχή στις 24 Απριλίου. Πάλι ο Διεθνής παράγων προσπαθεί να ′′κλέψει′′ την οριστική νίκη από τα Ελληνικά όπλα. Αρχίζουν συνομιλίες, που καταλήγουν στην υπογραφή (από Ηπειρώτες και Αλβανούς) του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας στις 4 Μαΐου 1914, με το οποίο εξασφαλίζονται τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών και παραχωρείται κάποιο είδος αυτονομίας σε όλες τις επαρχίες της Βορείου Ηπείρου, με βάση την κοινοτική αυτοδιοίκηση. Έτσι για πρώτη φορά υπάρχει επίσημη διεθνής αναγνώριση της Ελληνικότητας της Βορείου Ηπείρου.
Τα δεινά των αδελφών μας Βορειοηπειρωτών, που ο διακαής πόθος τους είναι να ενωθούν με τη μητέρα Ελλάδα, δεν τελειώνουν δυστυχώς εδώ. Οι Αλβανοί ουδέποτε σεβάστηκαν την υπογραφή τους, ενθαρρυνόμενοι από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Η επίσημη Ελλάδα είναι σχεδόν πάντα απρόθυμη ή αδύναμη να βοηθήσει, υποτασσόμενη στα κελεύσματα των συμμάχων της.
Με την έκρηξη του Α ́ Παγκοσμίου Πολέμου ο Ελληνικός Στρατός επανέρχεται στη Βόρειο Ήπειρο τον Οκτώβριο του 1914. Για δεύτερη φορά γίνεται επίσημη διεθνής αναγνώριση της ελληνικότητας της Βορείου Ηπείρου. Η κυβέρνηση της Αυτόνομης Ηπείρου παραδίδει στις ελληνικές δυνάμεις τις επαρχίες της Βορείου Ηπείρου, θέτοντας ουσιαστικά τέλος στον ένοπλο αγώνα της, χωρίς όμως να έχει διευθετηθεί οριστικά το βορειοηπειρωτικό ζήτημα. Τους πρώτους μήνες του 1916, ο πληθυσμός της Βόρειας Ηπείρου συμμετέχει στις Ελληνικές Εκλογές και στέλνει 16 εκπροσώπους στο Κοινοβούλιο, στην Αθήνα. Αλλά τον Σεπτέμβριο του 1916, Γαλλία και Ιταλία προχωρούν στην από κοινού κατάληψη της Ηπείρου. Έρχεται ο Εθνικός διχασμός, η Μικρασιατική καταστροφή. Νέοι στυγνοί εκβιασμοί των ′′Συμμάχων′′, όλα λειτουργούν προς το συμφέρον της Αλβανίας, η οποία προσάρτησε την περιοχή, στις 9 Νοεμβρίου 1920. Δεν σέβεται το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, δεν αναγνωρίζει καμία αυτονομία, κλείνει μάλιστα όλα τα ελληνικά σχολεία, που παρέμειναν κλειστά ως το 1935. Ακολουθεί το έπος του ′′ΟΧΙ′′. Εφ’ όπλου λόγχη ο Ελληνικός Στρατός κατανικά Ιταλούς και Αλβανούς και ελευθερώνει για τρίτη φορά την Βόρειο Ήπειρο.
Ύστερα έρχεται ο ′′βαρύς Χειμώνας′′ της κατοχής από τους Ιταλούς και της ακόμα πιο δυσβάστακτης από το κουμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα. Ο τιμώμενος από τους ελληνόφωνους κομουνιστές Χότζα, εφάρμοσε κατά το πρότυπο του Στάλιν κανονική γενοκτονία εις βάρος του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Ολόκληρα χωριά εξορίστηκαν, εκκλησίες και σχολεία έκλεισαν, μοναστήρια έγιναν στρατώνες και στάβλοι. Βεβηλώθηκαν και καταστράφηκαν ακόμα και τα νεκροταφεία των ηρώων του ’40. Χιλιάδες ήρωες Βορειοηπειρώτες βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από τη Σιγκουρίμι (αλβανική μυστική υπηρεσία ασφαλείας). Και μόνο για τον ήρωα Φίλιππο Παπαθανασίου θα μπορούσαν να γραφούν βιβλία ολόκληρα. Πέθανε στις φυλακές του Μπουρελίου, καταδικασμένος σε ισόβια ως «πράκτορας της μοναρχοφασιστικής Ελλάδας και του Ελληνικού ιμπεριαλισμού». Προσέξτε ότι ανέκαθεν οι δήθεν προοδευτικοί “αριστεροί” και συνοδοιπόροι τους αποκαλούν τους Πατριώτες «φασίστες». Αξίζει όμως να περιγράψουμε και ένα στιγμιότυπο από την παρωδία δίκης που έγινε: Ο Φίλιππος Παπαθανασίου ήταν ο μόνος που δεν δέχτηκε να μιλήσει στα αλβανικά. Υποχρεωτικά του έβαλαν διερμηνέα. Όταν ο συμμαθητής του και εισαγγελέας στην δίκη αυτή, ταγματάρχης του αλβανικού στρατού, Γιώργος Κώτσιας (ένας από τους μεγαλύτερους προδότες στην ιστορία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού) τού είπε, δείχνοντάς τον με το δάχτυλό του: «Εσύ τα ξέρεις καλύτερα κι από μένα τα αλβανικά, μα δεν θέλεις να τα μιλήσεις, είσαι ένας βρωμοφιλέλληνας», ο Παπαθανασίου του απάντησε όπως αρμόζει σ’ ένα κάθαρμα και προδότη: «Φιλέλληνας μπορεί να είναι κάθε πολίτης ενός άλλου κράτους ή έθνους, μα βρωμοέλληνας μόνο εσύ Γιώργο Κώτσια. Εγώ είμαι Έλληνας, γι’ αυτό και δικάζομαι ενώπιόν σας».
Μετά τον Χότζα, η κατάσταση για τους Βορειοηπειρώτες μπορεί να βελτιώθηκε, αλλά τα δεινά τους δεν έπαψαν. Δεν είναι δυνατόν άλλωστε να ευημερεί μια σκλαβωμένη μειονότητα σε ένα αλλόθρησκο εχθρικό κράτος. Οι Αλβανοί σαν ′′ευχαριστώ′′ για το 1.500.000 ομοεθνών τους, που βρήκαν τη “γη της επαγγελίας” στην Ελλάδα (αυτό το μεταναστευτικό κύμα, ήταν το μεγαλύτερο στον κόσμο κατ’ αναλογία κατοίκων), εξακολουθούν να ταλαιπωρούν και δολοφονούν τους Βορειοηπειρώτες. Χιλιάδες ληστείες, κλοπές και εκφοβισμοί στα μειονοτικά χωριά. Γκρέμισμα ολόκληρων οικισμών. Δημογραφική αλλοίωση. Συρρίκνωση της Ελληνικής Παιδείας. Και το χειρότερο δολοφονίες, σαν αυτές των ηρώων Αριστοτέλη Γκούμα και Κωνσταντίνου Κατσίφα. Δεν φταίνε όμως μόνο οι άλλοι, φταίμε και εμείς. Όλες οι ′′δημοκρατικά′′ εκλεγμένες ελλαδικές κυβερνήσεις, όχι μόνο εθελοτυφλούν αλλά βοηθούν να μπει η Αλβανία μετά το ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε!
Συμπερασματικά βλέπουμε ότι το αίμα των ηρώων χαράσσει χρυσές σελίδες στην ένδοξη ιστορία της Ελλάδος, αλλά δυστυχώς η γραφίδα του ′′διεθνούς παράγοντα′′, που την κρατούν χέρια ντόπιων εντολοδόχων, χαράσσει τα σύνορά της. Πολλοί Ελληνικότατοι πληθυσμοί αφήνονται να στενάζουν αλυσοδεμένοι, διψώντας να βρεθούν στην αγκαλιά της Μητέρας Πατρίδος. Διαχρονικά, αλλά κυρίως τα τελευταία χρόνια, οι πολιτικάντηδες είχαν και έχουν ′′άριστες′′, σχεδόν δουλικές, σχέσεις με τους δυνάστες, του εκτός συνόρων Ελληνισμού, ′′παραβλέποντας′′ τα δεινά των Ελλήνων της Κύπρου, της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου, της Τενέδου, του Μοναστηρίου, της Μακεδονίας του Πιρίν, των Ορθοδόξων της Συρίας, ακόμα και των κρυπτοχριστιανών της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Και βέβαια το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα εξακολουθεί να παραμένει ανοικτό. Εκτός του «Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας», δεν υπάρχει καμιά άλλη διεθνής πράξη. Η συνοριακή γραμμή Ελλάδος – Αλβανίας υφίσταται μόνο de facto και όχι de jure. Η Βόρειος Ήπειρος είναι γη Ελληνική!
Με οδηγό την πύρινη Ελληνική Ψυχή και όπλο μας την Ιστορική Μνήμη, θα ανακαλύψουμε πάλι τα χαμένα Ιδανικά και τις Αξίες μας. Θα ανυψώσουμε το καταρρακωμένο Φρόνημα. Θα κάνουμε την Ελλάδα μας πάλι πραγματικά ελεύθερη, ανεξάρτητη, δυνατή και υπερήφανη. Μια τέτοια Ελλάδα, μπορεί να “πείσει” τους σκοπιανούς να μην έχουν καμιά διάθεση να αποκαλούνται «Μακεδόνες». Θα σκίσει την κατάπτυστη συμφωνία των Πρεσπών και θα φέρει στην αγκαλιά της Μητέρας Ελλάδος τον Ελληνισμό του Μοναστηρίου. Θα κάνει πραγματικότητα τον διακαεί πόθο μας: Την Ένωση της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα. Θα διαφυλάξει τον ενεργειακό μας πλούτο και θα καταστήσει το Αιγαίο μια Ελληνική λίμνη, όπως ακριβώς μας το παρέδωσε το θρυλικό θωρηκτό «Αβέρωφ». Δεν θα έχει τις υπερσύγχρονες ακριβοπληρωμένες φρεγάτες μόνο για μικροκομματικά πανηγύρια, αλλά θα τις στέλνει να κουρελιάζουν στην πράξη τις κατάπτυστες Navtex των μογγόλων γειτόνων μας. Μια Ελλάδα, που να ανήκει στους Έλληνες, θα ελευθερώσει, για τέταρτη φορά και οριστικά, τα σκλαβωμένα αδέλφια μας της Βόρειας Ηπείρου. Να μην είναι άδικα χυμένο το αίμα τόσων Ηρώων.
Αγωνιζόμαστε για ένα Ελληνικό Κράτος, που θα μεριμνά για τα συμφέροντα του Ελληνικού Έθνους και όχι των παγκοσμιοποιητών και των ντόπιων εντολοδόχων τους. Είναι αυτό το Ελληνικό Κράτος που τρέμει το Σύστημα. Ο τρόμος του Συστήματος κρατά πολιτικό κρατούμενο τον Ηλία Κασιδιάρη. Ο τρόμος του Συστήματος για την Νέμεση, το ωθεί να πολεμάει τους Ελληνόψυχους με αθέμιτα κυρίως μέσα. Έχουμε όμως στις τάξεις μας δύο ανίκητους μαχητές: Το Δίκαιο και την Αλήθεια. Γι αυτό και θα νικήσουμε!
