Γράφει η Ρίκα Θωμάκου
Το εύστοχο ρητό του Πλουτάρχου υπάρχει στο έμβλημα της 50ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας. Το έμβλημα έχει ως κεντρική εικόνα το μυθικό ορεσίβιο τέρας της Βοιωτίας, την Σφίγγα, κρατούσα πέλεκυ. Κατά την αρχαιότητα παρίστανε συμβολικά την πάλη και νίκη του Φωτός κατά του σκότους ή κατ’ άλλη ερμηνεία της Αλήθειας κατά του ψεύδους. Για την Ταξιαρχία συμβολίζει τη δύναμη και τη θέληση για νίκη κατά του εχθρού. Η Ταξιαρχία προέρχεται από το 5ο Σύνταγμα Πεζικού το οποίο, έλαβε μέρος το 1940 στις επιχειρήσεις Δυτικής Μακεδονίας και Βορείου Ηπείρου. Το 2000, η Ταξιαρχία μετονομάσθηκε σε 50η Ταξιαρχία Πεζικού «ΑΨΟΣ», όνομα το οποίο πήρε από τον Άψο ποταμό της Βορείου Ηπείρου, όπου την 25η Ιανουαρίου 1941, μετά από σκληρό αγώνα, το 5ο ΣΠ κατέλαβε τα υψώματα Μάλι, Σπαντάριτ και Κάλα, που δεσπόζουν της κοιλάδας του Άψου ποταμού. Ο Άψος ποταμός είχε ανέκαθεν μεγάλη σημασία από στρατιωτική άποψη, γιατί η κοιλάδα του αποτελεί το φυσικό πέρασμα από τη Δυτική Μακεδονία και την Ήπειρο προς την Αδριατική θάλασσα. Για τον λόγο αυτό αποτέλεσε περιοχή στρατιωτικών επιχειρήσεων σε διάφορες εποχές, ακόμα και από την εποχή των Ιλλυρικών πολέμων. Η κατάληψη της στενωπού της Κλεισούρας αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μάχες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου και στοίχισε τη ζωή σε εκατοντάδες Στρατιωτικούς. Τρεις Ελληνικές Μεραρχίες, οι I, XI και XV, εν μέσω σφοδρότατης κακοκαιρίας επετέθησαν την 10η Ιανουαρίου 1941 σε επτά Ιταλικές, εκ των οποίων οι τέσσερεις επίλεκτες (3η Αλπινιστών «Τζούλια», 47η Πεζικού «Μπάρι», 5η Αλπινιστών «Πουστερία» και 7η Πεζικού «Λύκοι της Τοσκάνης), διέβησαν τον φουσκωμένο Άψο και κατέλαβαν μέχρι την 25η Ιανουαρίου τον κόμβο Κλεισούρας και τις αντηρίδες του όρους Τρεμπεσίνα. Στη δυσαναλογία αυτή των δυνάμεων πρέπει να προστεθεί η συντριπτική υπεροχή της ιταλικής αεροπορίας, η υπεροχή των ιταλικών μονάδων σε όπλα καμπύλης τροχιάς, κατάλληλα για αγώνες σε ορεινό έδαφος και οι δυσχέρειες ανεφοδιασμού των ελληνικών δυνάμεων, οι οποίες απομακρύνονταν από τις βάσεις ανεφοδιασμού, σε αντίθεση με τον εχθρό που υποχωρώντας πλησίαζε στις βάσεις του. Η στρατιωτική λογική, λέει ότι ο επιτιθέμενος θα πρέπει να έχει κατά πολύ υπέρτερες δυνάμεις τού αμυνόμενου για να μπορεί να έχει πιθανότητες νίκης. Μα εδώ βλέπουμε ότι οι επιτιθέμενοι Έλληνες ήταν πολύ λιγότεροι από τους αμυνόμενους Ιταλούς. Συσχετισμοί δυνάμεων πιθανόν να ισχύουν για άλλους λαούς, εδώ μιλάμε για τους Έλληνες. Όσον αφορά στις «δυσχέρειες ανεφοδιασμού», αυτές καλύφθηκαν με τον καλύτερο τρόπο από τις Ηπειρώτισσες, αυτά τα «ξαφνιάσματα της φύσης». Ιδού η σημασία του φρονήματος.
Με αφορμή δε την προσπάθεια ανακατάληψης της Κλεισούρας, από τους Ιταλούς, τον Μάρτιο του 1941, όταν εξαπέλυσαν την εαρινή αντεπίθεση τους, διεξήχθησαν εκεί οι φονικότερες μάχες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Είναι ατελείωτα αυτά που μπορούν να γραφούν για τους ήρωες του έπους του ’40. Τα πάντα είναι θέμα φρονήματος. Τεράστια βέβαια είναι και η σημασία της Ηγεσίας. Το Έθνος, παραμένει το ίδιο, το Ελληνικό, με τα πολλά προτερήματα και τα ακόμα περισσότερα ελαττώματά του, όμως τότε είχε στο τιμόνι έναν μεγάλο Ηγέτη, έναν Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος είχε καταφέρει να δημιουργήσει Εθνική ομοψυχία (με εξαίρεση κάποιους αμετανόητους ελληνόφωνους κουμουνιστές), να εξυψώσει το φρόνημα του λαού. Τότε πιθανότητα δεν ήμασταν πιο πλούσιοι, αλλά σίγουρα αισθανόμασταν πιο ευτυχισμένοι. Ήμασταν ένα υπερήφανο Έθνος, το οποίο δια του στόματος του άξιου Κυβερνήτη μας, είπε ‘’ΟΧΙ’’ σε δύο αυτοκρατορίες.
Έλληνες, είμαστε το ίδιο υπερήφανο Έθνος! Οι ήρωες της Αλβανίας είναι γονείς και παππούδες μας! Το πως καταντήσαμε ή ορθότερον το πως μας κατάντησαν οι πολιτικάντηδες είναι άλλο θέμα.
Θεωρώ εύνοια της τύχης αν κάποιος επισκεφθεί τα αιματοβαμμένα χώματα της Κλεισούρας. Φθάνοντας στην στενωπό διακρίνεις στην βορειοδυτική πλευρά το αποτύπωμα μιας τεράστιας λύκαινας, φτιαγμένο με βράχους και πέτρες πάνω στην πλαγιά. Σύμβολο της ιταλικής μεραρχίας «Λύκοι της Τοσκάνης». Έχει μείνει εκεί, παντοτινό σύμβολο πια, το ότι οι ολιγάριθμοι Έλληνες ταπείνωσαν τους κοκορόφτερους Ιταλούς, δυο φορές σε αυτήν την στενωπό. Στο μέσον της στενής κοιλάδας του Αώου, θα δεις ένα νεκροταφείο και μια εκκλησία. Είναι το Ελληνικό Στρατιωτικό Κοιμητήριο Κλεισούρας και ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου. Βλέπεις τον Ιερό χώρο, όπου αναπαύονται εκατοντάδες Έλληνες Ήρωες. Σήμερα η γη της Ελληνικότατης Βορείου Ηπείρου φυλάσσει ευλαβικά στα σπλάχνα της, στα δύο Στρατιωτικά Νεκροταφεία, Κλεισούρας και Βουλιαράτες, 1.003 Έλληνες πεσόντες από τους συνολικά 11.911 Έλληνες νεκρούς μαχητές της εποποιΐας του ΟΧΙ. Εδώ Έλληνα, αξίζει να σκύψεις και να προσκυνήσεις! Μπροστά στα οστά των Ηρώων και όχι στον σουλτάνο. Κάνε αυτό που επιτάσσει το αίμα σου! Άναψε ένα κεράκι σε αυτούς τους Ήρωες, που δεν πέθαναν, ξεκουράζονται στην αιωνιότητα.
Η Ταξιαρχία «ΑΨΟΣ» και το έμβλημά της, ήρθε στη μνήμη μου ακούγοντας αυτά τα εξοργιστικά φληναφήματα από τον Αλβανό Πρωθυπουργό Edi Rama. Δεν περίμενα και τίποτε καλύτερο από τον ανιστόρητο Rama, άλλωστε επί δικής του διακυβέρνησης δολοφονήθηκε ο ήρωας Κωνσταντίνος Κατσίφας, για να δείξει ότι είναι άξιος επίγονος τού σφαγέα του Βορειοηπειρώτικου Ελληνισμού, του Ενβέρ Χότζα, του δικαίως αποκαλούμενο «Στάλιν» των Βαλκανίων. Ευτυχώς που υπήρξε η αποστομωτική υπερήφανη απάντηση του πολιτικού κρατούμενου Ηλία Κασιδιάρη, γιατί κυβέρνηση και αντιπολίτευση “έλαμψαν” με την εκκωφαντική σιωπή τους. Καμία έκπληξη. Άλλωστε, το ελλαδικό Κράτος από την λεγόμενη «μεταπολίτευση» και μετά έχει αφήσει τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου βορρά στα χέρια του Χότζα και των επιγόνων του.
Ας θυμηθούμε επιγραμματικά πως φέρθηκαν οι πολιτικάντηδες στον υπόδουλο Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου. Στην Βόρειο Ήπειρο που ελευθερώσαμε τρεις φορές με τη λόγχη, και άλλες τόσες μας την στέρησαν οι «σύμμαχοί» μας με την γραφίδα.
11 Απριλίου 1985, πεθαίνει ο Ενβέρ Χότζα. Ο συγχωρεμένος πλέον Μανώλης Γλέζος και τέως ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τον τιμά στην κηδεία του, με τον σταλινικό μάλιστα χαιρετισμό.
28 Αυγούστου 1987, άρση του εμπολέμου με την Αλβανία, με κυβέρνηση Α. Παπανδρέου και Υπουργό εξωτερικών τον Κάρολο Παπούλια. Άρα δεν μπορεί κάποιος να αντιτείνει το επιχείρημα γιατί δεν φρόντισε το θέμα των νεκρών μας ηρώων το καθεστώς της 21ης Απριλίου, αφού τότε ήμασταν σε εμπόλεμη κατάσταση και φυσικά δεν υπήρχαν διακρατικές σχέσεις.
Από το 1990 μέχρι και το 1992, είχαμε κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Υπουργό εξωτερικών, τον μετέπειτα αρχισκευωρό, Αντώνη Σαμαρά. Ανοίγει διάπλατα τα σύνορα με την Αλβανία, μέχρι και μεγαφωνικές εγκαταστάσεις έβαλε στα βουνά που καλούσε τους Βορειοηπειρώτες. Και βέβαια οι Αλβανοί άνοιξαν τις φυλακές και μας έστειλαν μαζί με κάποιους Έλληνες και όλα τα κακοποιά τους στοιχεία. Κατά εκατοντάδες χιλιάδες πλημμύρισαν τότε τον τόπο μας οι «καλοί» μας γείτονες, κατά δεκάδες χιλιάδες οι ελληνοποιήσεις. Τα προξενεία μας στην Αλβανία έκαναν «χρυσές δουλειές».
Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Μπερίσα το 1996, με αφορμή το σκάνδαλο της Πυραμίδας, εμείς σαν πάντα «αφελείς» σπεύσαμε να βοηθήσουμε στέλνοντας Στρατιωτική Δύναμη (την ΕΛ.ΔΑΛ.) και άφθονη οικονομική βοήθεια (φτιάξαμε τα νοσοκομεία των Τιράνων, του Αργυροκάστρου κλπ, με λεφτά του Ελληνικού λαού). Τότε είχαμε δύο «φίρμες» υπουργούς Εθνικής Αμύνης: Τον συγχωρεμένο Άκη Τσοχατζόπουλο και τον Γιάννο Παπαντωνίου. Βλέπετε έπρεπε να ευχαριστήσουμε τους Αλβανούς για την «άψογη» συμπεριφορά τους απέναντι στον Ελληνισμό.
Ακολούθησαν οι δολοφονίες, των Εθνομαρτύρων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού στις 12 Αυγούστου 2010 του Αριστοτέλη Γκούμα (επί πρωθυπουργίας Γιωργάκη Παπανδρέου) και του Κωνσταντίνου Κατσίφας στις 28 Οκτωβρίου 2018 (επί πρωθυπουργίας Αλέξη Τσίπρα). Φυσικά και στις δύο δολοφονίες το επίσημο ελλαδικό Κράτος “σφύριζε αδιάφορα” και ούτε λόγος για την τιμωρία των δολοφόνων.
Σήμερα, δεν γίνεται λόγος για Εθνική εξωτερική πολιτική, με την παρούσα κυβέρνηση των “αρίστων”, η οποία αφήνει αβοήθητα, έρμαια των «καλών» γειτόνων μας ολόκληρα κομμάτια του Ελληνισμού, έχοντας αυτόν τον ανεκδιήγητο ΥΠΕΞ, που προσκυνάει όποιον δεν μιλάει Ελληνικά. Αρκετά όμως με την μεμψιμοιρία! Αρκετά ασχοληθήκαμε με Εθνικές μειοδοσίες και ανθέλληνες. Ας κλείσουμε τα αυτιά μας στην αισχρή προπαγάνδα. Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε. Έχουμε την τύχη να γεννηθούμε σε αυτήν την εσχατιά της χερσονήσου του Αίμου που γεννά Πολιτισμούς και Ήρωες. Έχουμε βαριά Ιστορία. Έχουμε υψηλό Φρόνημα. Εμπρός να κερδίσουμε ξανά την Πατρίδα μας, να βρούμε ξανά το αβίαστο χαμόγελό μας, να αισθανθούμε πάλι υπερήφανοι Έλληνες. Εμπρός με θάρρος για τη νίκη του Ελληνισμού!
