Γράφει η Ρίκα Θωμάκου
Ζούμε μοναδικές στιγμές. Η φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση πεθαίνει. Μαζί της καταρρέει και αυτή η φτιασιδωμένη με δημοκρατικό και δήθεν προοδευτικό προσωπείο «νέα αριστερά» τής woke ατζέντας. Βλέπετε ο κουμμουνισμός πέθανε από τον προηγούμενο αιώνα και τα ορφανά τού Στάλιν έπρεπε να βρουν νέο αφήγημα και έτσι αντικατέστησαν την «δικτατορία του προλεταριάτου» με τον δήθεν «αντιρατσισμό» και «αντιφασισμό». Έρχεται η ώρα των Εθνών και των Πατρίδων. Είναι σίγουρο ότι αυτές οι κοσμογονικές αλλαγές θα έρθουν και στην Ελλάδα, απλώς καθυστερούν λίγο, καθώς το Σύστημα, προσωρινά, καταφέρνει να γαντζωθεί στην εξουσία στηριζόμενο στην ποδηγετούμενη Δικαιοσύνη, στις απροκάλυπτες παραβιάσεις του Συντάγματος, στον πόλεμο με αθέμιτα μέσα κάθε ελεύθερης φωνής και στην μαύρη προπαγάνδα. Δουλεύει μεθοδικά, χρόνια τώρα, γεμίζοντάς μας με άγχος και φόβο εξ αιτίας της ανέχειας και της αγωνίας για το αύριο. Μας αφήνει, χωρίς Παιδεία, χωρίς Ιδανικά, χωρίς Αξίες, ενώ παράλληλα μας θολώνει την Κρίση και την Λογική με παραπληροφόρηση, ψέματα και έναν καταιγισμό άχρηστων πληροφοριών. Μόνο έτσι δεν μπορούμε να δούμε καθαρά την ηθική και πνευματική γύμνια του Συστήματος. Μόνο έτσι το Σύστημα, φαντάζει πανίσχυρο και δεν βλέπουμε ότι ανίσχυρο βυθίζεται στο βάραθρο των σκανδάλων και της διαφθοράς του. Το Σύστημα τρέμει την Αλήθεια. Και η θεία Ελληνίδα γλώσσα μας, σοφά έπλασε την λέξη α-λήθεια από το στερητικό «α» και τη λέξη «λήθη». Ας κάνουμε τον φόβο τους πραγματικότητα. Όχι στη λήθη. Ναι στην παντοδύναμη Ιστορική Μνήμη! Ας θυμηθούμε Ήρωες αλλά και προδότες, που άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στην “βαριά” Ιστορία μας. Ας ψηλαφήσουμε δάφνες, που παραμένουν αμάραντες από τον καιρό του Μαραθώνα και των Θερμπυλών, καθώς αυτή η αρειμάνια φυλή φροντίζει να προσθέτει συνέχεια καινούργιες. Σε πείσμα των “δημοκρατικών” κυβερνήσεων που φρόντισαν από το 2004 να αφαιρέσουν από τα σχολικά βιβλία Ιστορίας και Γεωγραφίας κάθε αναφορά σε Βόρειο Ήπειρο και Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό, ας μεταφερθούμε νοερά σε ημέρες δόξης στην προσωρινά σκλαβωμένη Βόρειο Ήπειρό μας.
Ξημερώματα της 5ης Νοεμβρίου 1912. Βαριά συννεφιά και καταιγίδα στα Σπήλια της Χειμάρρας. Όμως μια λαμπρή ημέρα ξημερώνει για τη Βόρειο Ήπειρο. Από τον Ατμομυοδρόμωνα «Αχελώο» αποβιβάζονται τα παλικάρια του Χειμαρριώτη Ταγματάρχη Χωροφυλακής Σπύρου Σπυρομήλιου και 200 Κρήτες εθελοντές, χωρίς να συναντήσουν αντίσταση. Ο Ελληνικός πληθυσμός της Χειμάρρας εξεγείρεται κατά της οθωμανικής κατοχής και κηρύττει την Ένωση με την Ελλάδα. Πανικόβλητη η τουρκική φρουρά παραδίνεται. Ο Σπυρομήλιος υψώνει την γαλανόλευκη στο κάστρο της Χειμάρρας στις 2 το μεσημέρι. Το όνειρο αιώνων σκλαβιάς πραγματοποιείται.
Ο Σπυρομήλιος προτείνει στον πρωθυπουργό, Ελευθέριο Βενιζέλο, την άμεση προώθηση των Ελληνικών Δυνάμεων προς τον Αυλώνα, αλλά αυτός αρνείται φοβούμενος την αντίδραση της Ιταλίας. Οι Χειμαρριώτες εθελοντές, αντιμετωπίζουν μόνοι τους τις επιθέσεις των Αλβανών και εδραιώνουν τις θέσεις τους στην παράκτια ζώνη μεταξύ των Αγίων Σαράντα και του Αυλώνα.
Επιτέλους, έρχεται η βοήθεια! Μην ξεχνάμε είναι η περίοδος των Βαλκανικών Πολέμων και ο ένδοξος Ελληνικός Στρατός αγωνίζεται λίγο νοτιότερα «για τον αδελφό τον σκλαβωμένο και της Πατρίδος την Τιμή». Πρωί 7 Δεκεμβρίου 1912 το 12 ο Σύνταγμα της ΙΙΙ Μεραρχίας μπαίνει θριαμβευτικά στην πόλη της Κορυτσάς. Ο Μητροπολίτης Γερμανός, οι πρόκριτοι της πόλης και όλοι οι κάτοικοι υποδέχονται με θερμές εκδηλώσεις τούς απελευθερωτές. Μετά από αιώνες σκλαβιάς και ανείπωτης ταπείνωσης πανηγυρίζουν την Ανάστασή τους. 3 Mαρτίου 1913, 11:30 το πρωί το 1ο Σύνταγμα Ιππικού της VIII Μεραρχίας, μπαίνει στην πόλη που έκτισε η Βυζαντινή Πριγκίπισσα Αργυρώ, το Αργυρόκαστρο. Λίγο αργότερα, στις 3 μ.μ. εισέρχεται στο Δέλβινο το Τάγμα Ευζώνων της VIII Μεραρχίας. Την επομένη (4 Μαρτίου) ο Ελληνικός Στρατός απελευθερώνει την πόλη των Αγίων Σαράντα. 5 Μαρτίου, ύστερα από επική επέλαση, πάλι το 1ο Σύνταγμα Ιππικού απελευθερώνει το Τεπελένι. Ίδιες σκηνές ανείπωτης χαράς παντού. Η Βόρειος Ήπειρος ντύνεται απ’ άκρη σ’ άκρη στα γαλανόλευκα.
Αλλά οι Βαλκανικοί Πόλεμοι τελειώνουν. Έρχεται η ώρα των μεγάλων μας ″συμμάχων″. Ότι κερδίσαμε με αίμα προσπαθούν να μας το πάρουν με τη μελάνη της διεθνούς διπλωματίας. Ανέκαθεν μας φοβόντουσαν, ανέκαθεν μας ζήλευαν, ανέκαθεν δεν ήθελαν την Ελλάδα πραγματικά μεγάλη.
Ιταλία, Αυστροουγγαρία, Αγγλία, Γαλλία, Τουρκία, Βουλγαρία, ακόμα και η Ρουμανία, θέλουν μια ″ανεξάρτητη’’ Αλβανία, που θα συμπεριλαμβάνει τη Βόρειο Ήπειρο, για να έχουν τις δικές τους ζώνες επιρροής. Αλλά κυρίως δεν θέλουν μια μεγάλη, κυρίαρχη Ελλάδα. Με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (29/7/1913), γίνεται η ανακήρυξη της Αλβανίας σε ανεξάρτητο κράτος, χωρίς όμως να καθορισθούν τα όριά του, που θα ρυθμισθούν από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Μάταια η Ελλάδα προσπαθεί να προβάλει το διεθνές δίκαιο τής αυτοδιάθεσης των λαών. Το ″δίκαιο″ ισχύει όταν δεν είναι ενάντιο στα συμφέροντα των ισχυρών. Δεν τολμούν να ρωτήσουν τον Λαό. Ξέρουν ότι στην οθωμανική απογραφή του 1908, από τους 500.000 κατοίκους της Ηπείρου, οι 380.000 (ποσοστό 76%), δήλωσαν Έλληνες Χριστιανοί. Τα ίδια στοιχεία, το ίδιο έτος, δίνει και το Ινστιτούτο Γεωγραφίας της Ρώμης.
Έτσι ξεκινά, τον Σεπτέμβριο 1913, το έργο της, η Επιτροπή για τον ακριβή καθορισμό των ελληνοαλβανικών συνόρων. Οι Βορειοηπειρώτες αντιδρούν. Στέλνουν αντιπροσωπείες στην επιτροπή που δεν τις δέχεται, αντίθετα καλοδέχεται επανειλημμένα αντιπροσωπείες των Αλβανών. Οι Βορειοηπειρώτες τους αγνοούν επίσης. Δεν παραδίδουν στους Αλβανούς τις ελεύθερες πόλεις τους. Στην Κορυτσά, αντί παράδοσης γίνεται, στις 5/10/1913, παρέλαση 3.500 περίπου μαθητών των Ελληνικών σχολείων της πόλης και στη συνέχεια εντυπωσιακή παρέλαση 2.500 ενόπλων. Μάλιστα αναγκάζονται τα μέλη της επιτροπής να την παρακολουθήσουν παρά τις σφοδρές αντιδράσεις τους. Σ’ όλες τις μεγάλες πόλεις της Βόρειας Ηπείρου γίνονται μεγάλα συλλαλητήρια για ένωση με την Ελλάδα. Η Διεθνής Επιτροπή αρχίζει να διασπάται. Ιδιαίτερα ο Άγγλος εκπρόσωπος (Συνταγματάρχης Murray), εκφράζει την αγανάκτησή του για τη συμπεριφορά και τις επιδιώξεις των εκπροσώπων της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας, οι οποίοι: «είχαν αποφασίσει να δημιουργήσουν μια ″μεγάλη″ Αλβανία, η οποία δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν ούτε ως έθνος, ούτε ως φυλή, ούτε ως κράτος». Για να δηλώσει αργότερα σε διάλεξή του στο Λονδίνο: «Και να είχε ηττηθεί η Ελλάς δεν θα της επιβάλλονταν σκληρότεροι όροι για την Ήπειρο». Τελικά η επιτροπή φεύγει, στις 28/11/1913, για τη Φλωρεντία, όπου στις 17/12/1913 με το ομώνυμο πρωτόκολλο πάρθηκαν οι τελικές αποφάσεις για τη χάραξη των ελληνοαλβανικών συνόρων. Με την εγκληματική αυτή απόφαση των Μ. Δυνάμεων, οι Βόρειες περιοχές της Ηπείρου μετονομάστηκαν «Νότιος Αλβανία», οι δε Έλληνες Ηπειρώτες «Ελληνική Μειονότητα». Τι ειρωνεία! Το ″δίκαιο″ των ισχυρών, ονομάζει «μειονότητα» το 76% του πληθυσμού!
Τους ευνοεί βέβαια και η συγκυρία, με την Ελλάδα πάλι διχασμένη. Ο Κωνσταντίνος απειλεί να παραιτηθεί από τον θρόνο για να αναλάβει τα ηνία του βορειοηπειρωτικού αγώνα. Η κυβέρνηση Βενιζέλου απαγορεύει τη διεξαγωγή συγκέντρωσης στην Αθήνα, υπέρ του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Οι Βορειοηπειρώτες, παρ’ όλες τις πιέσεις της Ελληνικής Κυβέρνησης, για αποδοχή του Πρωτοκόλλου και για αυτονομία εντός της αλβανικής επικράτειας, επιμένουν στην Ένωση με την Ελλάδα. Οι Χειμαρριώτες, στέλνουν στις 24 Ιανουαρίου 1914, επιστολή στον Βασιλιά Κωνσταντίνο. Αναφέρουν μεταξύ άλλων: «… πώς θα ζήσωμεν Έλληνες ημείς υπό τους Αλβανούς, οίτινες ανετράφησαν να μας θεωρούσιν ως σκύλους του Κορανίου; Και γιατί θα υποδουλωθούμεν εις λαόν, όστις δεν επολέμησε δια την ελευθερίαν του;». Στις 25/1/1914, ο Σπυρομήλιος, στέλνει τηλεγράφημα διαμαρτυρίας: «Ενδεχόμενη διαταγή Κυβερνήσεως προς αφοπλισμόν ατιμάζει φυλήν». Οι ″σύμμαχοι″ απειλούν ωμά τον Βενιζέλο. Στις 31 Ιανουαρίου 1914, επιδίδεται στην Ελληνική Κυβέρνηση διακοίνωση των Μεγάλων Δυνάμεων, με την οποία διατυπωνόταν η αξίωση, μέσα σε καθορισμένη προθεσμία, να αποχωρήσει ο Ελληνικός Στρατός από τη Βόρειο Ήπειρο, διαφορετικά τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου δεν θα αποδίδονταν στην Ελλάδα. Η Γενική Διοίκηση Ηπείρου διατάσσει με εγκύκλιο την εκκένωση της Βορείου Ηπείρου από τον Ελληνικό Στρατό. Στην εγκύκλιο αναφέρει και τα εξής: «Να καταδιωχθεί οποιαδήποτε παράνομη ενέργεια εναντίον των Αλβανών». Δηλαδή ένα Κράτος επίσημα καταδιώκει τους δικούς του πολίτες και προστατεύει τους υπηκόους ενός άλλου κράτους, όπως δυστυχώς και σήμερα, που κάθε απρόσκλητος αλλοδαπός έχει περισσότερα δικαιώματα από τους Έλληνες. Ο Βενιζέλος αντικαθιστά τον ηπειρωτικής καταγωγής Διοικητή του Ε’ Σώματος Στρατού Αντιστράτηγο Παναγιώτη Δαγκλή, με τον Αναστάσιο Παπούλα, μετά από απαίτηση των Μεγάλων Δυνάμεων.
Η «Επιτροπή Εθνικής Αμύνης του Αργυροκάστρου» αποφασίζει να συγκληθεί Πανηπειρωτικό Συνέδριο. Πραγματοποιούνται, ως τις 5 Φεβρουαρίου, έξι συνεδριάσεις, στο Αργυρόκαστρο. Λαμβάνεται ομόφωνη απόφαση για την οργάνωση ένοπλου αγώνα με σκοπό τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας και της ένωσης με την Ελλάδα. 9 Φεβρουαρίου 1914, οι στρατιωτικές αρχές διατάσουν τη σύλληψη του Σπυρομήλιου. Στο μεταξύ, η κατάσταση έχει εκτραχυνθεί καθώς Ελληνικά τμήματα έχουν εμπλακεί με αλβανικές συμμορίες. Δεν λείπουν και οι μικροσυμπλοκές με τον Ελληνικό Στρατό που αποχωρεί από τις 10 Φεβρουαρίου 1914. Οι Βορειοηπειρώτες όμως παραμένουν αταλάντευτοι στις αποφάσεις τους. Είναι εν όπλοις κύριοι στον τόπο τους. Συγκροτούν στις 15 Φεβρουαρίου 1914 Κυβέρνηση με Πρόεδρο τον Γεώργιο Χρηστάκη – Ζωγράφο.
Η Ελληνική Κυβέρνηση, διατάσσει την φρουρά του Αργυρόκαστρου να ″διευκολύνει″ την παράδοση της πόλης σε Ολλανδούς Αξιωματικούς που έχουν έρθει για να την παραλάβουν και να παρεμποδίσει την κήρυξη της αυτονομίας. Καταφθάνουν 2.000 έμπειροι Βορειοηπειρώτες. Οι Έλληνες στρατιώτες αγνοούν τις διαταγές της κυβέρνησης και υπακούν στο αίμα τους. Ενώνονται με τους Βορειοηπειρώτες αδελφούς τους. Στις 17 Φεβρουαρίου 1914 υψώνεται η Σημαία της Βορείου Ηπείρου, με τον δικέφαλο αετό να κυματίζει αγκαλιασμένος με τη γαλανόλευκη με τον σταυρό. Ανακηρύσσεται επίσημα Αυτόνομη Βόρειος Ήπειρος, που περιλαμβάνει: το Αργυρόκαστρο, τη Χειμάρρα, το Δέλβινο, τους Άγιους Σαράντα και την Πρεμετή. Ο Γεώργιος Ζωγράφος μιλά στην καρδιά των Βορειοηπειρωτών: «…Ελευθέρα ήδη παντός δεσμού, μη δυνάμενη δε να συμβιώση, και δη υπό τοιούτους όρους, μετά της Αλβανίας, κηρύσσει η Βόρειος Ήπειρος την ανεξαρτησίαν της και προσκαλεί τους πολίτας της, όπως υποβαλλόμενοι εις πάσαν θυσίαν προασπίσωσι την ακεραιότητα του εδάφους και τας ελευθερίας της κατά πάσης προσβολής…» και καταλήγει: «οι Ηπειρώτες αρνούνται να αποδεχτούν τη μοίρα που τους επέβαλαν οι Δυνάμεις». Παράλληλα συγκροτείται Αυτονομιακός Στρατός, στον οποίο κατατάσσονται, εκτός από τους επιστρατευόμενους, και εθελοντές αξιωματικοί και οπλίτες από τον Ελληνικό Στρατό.
Συνεχίζεται…
