Σε μια εποχή που η ενημέρωση όφειλε να είναι πυλώνας δημοκρατίας, μετατράπηκε για ένα μεγάλο μέρος της σε μηχανισμό χειραγώγησης. Οι ίδιοι που αυτοαποκαλούνται «θεματοφύλακες» του δημόσιου λόγου, αποφεύγουν επιμελώς τον ουσιαστικό διάλογο. Δεν απαντούν σε ερωτήματα τα λοιδορούν. Δεν αντικρούουν επιχειρήματα αλλά επιτίθενται σε πρόσωπα. Και όταν η αλήθεια πλησιάζει επικίνδυνα, επιστρατεύουν ύβρεις, απαξίωση, σιωπή και σε άλλες περιπτώσεις «δολοφονίες» χαρακτήρων.
Η υπόθεση του Ηλία Κασιδιάρη δεν είναι απλώς προσωπική. Είναι βαθιά πολιτική και θεσμική. Παραμένει στη φυλακή όχι βάσει του νόμου, αλλά κατά «παράβασή του». Ενώ σε άλλες περιπτώσεις η αποφυλάκιση στα τρία πέμπτα της ποινής αποτελεί κανόνα, εδώ ο κανόνας έγινε εξαίρεση. Και η εξαίρεση, καθεστώς.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι μόνο η άνιση εφαρμογή του νόμου. Είναι το σκεπτικό. Διότι, η επιμονή ενός πολίτη να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά του, να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, να διεκδικήσει την αναίρεση, να απευθυνθεί σε Διεθνή Δικαστήρια ερμηνεύεται ως «έλλειψη μεταμέλειας». Από πότε η αναζήτηση δικαίου αποτελεί επιβαρυντικό στοιχείο;
Το καλοκαίρι έρχεται η αποφυλάκιση, όπου είναι αναπόφευκτη. Όμως το ερώτημα παραμένει: γιατί δεν έγινε νωρίτερα; Και κυρίως, γιατί κανείς από τους «λειτουργούς της ενημέρωσης» ή από τα λεγόμενα «πατριωτικά κόμματα» δεν θέλησε να το θέσει;
Η δημοκρατία δεν κρίνεται από το πόσο δυνατά μιλούν οι ισχυροί, αλλά από το αν επιτρέπεται στους πολίτες να ακουστούν. Όταν η ισονομία παραβιάζεται, δεν πλήττεται μόνο ένας άνθρωπος. Πλήττεται η ίδια η εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη. Και χωρίς αυτήν, καμία κοινωνία δεν μπορεί να σταθεί όρθια.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι προσωπικό. Είναι συλλογικό και αφορά όλους μας: Θέλουμε μια Δικαιοσύνη που λειτουργεί με κανόνες ή με εξαιρέσεις;
Γιατί αν οι νόμοι δεν ισχύουν για όλους το ίδιο, τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου. Μιλάμε για κάτι πολύ πιο επικίνδυνο.
Δείτε την απάντηση του Ηλία Κασιδιάρη στο βίντεο:
