Γράφει η Ρίκα Θωμάκου
Εμβρόντητοι διαπιστώνουμε τις τελευταίες ημέρες ότι η Κύπρος κείται κοντά, αν πρόκειται να υπερασπιστούμε τις βρετανικές βάσεις, αλλά «κείται μακράν» όταν έπρεπε να υπερασπιστούμε τον Ελληνισμό της Κύπρου από τις βάρβαρες ορδές των μογγόλων του «Αττίλα». Άλλο ένα μεγάλο παράδοξο όπως το ότι οι βρώμικοι πόλεμοι των αμερικανοσιωνιστών με τα χιλιάδες αθώα θύματα, με τις χιλιάδες αεροπλάνων και πλοίων που κινούνται διαρκώς, με τις δεκάδες πυρκαγιές σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις δεν μολύνουν την ατμόσφαιρα, όπως έκαναν αυτές οι μοχθηρές αγελάδες της Ολλανδίας, γι αυτό και τις εξόντωσαν για να μπορούμε να απολαμβάνουμε γευστικότατες κατσαρίδες στο πιάτο μας και άλλα νοστιμότατα έντομα. Ας αφήσουμε όμως τους εμπαιγμούς των πολιτικάντηδων και ας ασχοληθούμε με το μεγάλο μας όπλο: Την Ιστορική Μνήμη:
Μαρτυρική Μεγαλόνησος, 1 η Απριλίου 1955, η Ελληνική Ψυχή ξεσηκώνεται και πολεμά μια αυτοκρατορία. Η παλλόμενη από Εθνικό ενθουσιασμό Κύπρος διψά για Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα. Πρώτοι οι μικροί μαθητές πυκνώνουν τις τάξεις της ΕΟΚΑ. Η έλλειψη στρατιωτικής πείρας από την πλευρά των νεαρών Κυπρίων μαχητών αναπληρώνεται από τον ενθουσιασμό τους και την μέχρι αυτοθυσίας διάθεση τους να πλήξουν τον κατακτητή εχθρό.
14 Μαρτίου 1956, Λάρνακα. Εκκωφαντικές κωδωνοκρουσίες δονούν τις καρδιές των Ελλήνων. Είναι οι καμπάνες του Ιερού Ναού του Αγίου Λαζάρου που τις κτυπούν δυνατά τα αδύνατα χεράκια μικρών μαθητών. Δεν έχουν μυαλό για μαθήματα. Το Ελληνικό αίμα τους κυριαρχεί της λογικής. Οι μαθητές, για μια ακόμα φορά, ξεχύνονται στους δρόμους και στήνουν πρόχειρα οδοφράγματα. Φωνάζουν συνθήματα, ανεμίζουν Ελληνικές σημαίες, πετούν πέτρες. Εποχούμενοι καταφθάνουν Βρετανοί στρατιώτες. Στην αρχή, δυσκολεύονται να πλησιάσουν. Οι πέτρες, που τις κρατούν αδύναμα μαθητικά χέρια, νικούν προσωρινά τους πάνοπλους στρατιώτες. “Ατρόμητοι” οι Άγγλοι πυροβολούν αδιακρίτως. Τα παιδιά υποχωρούν. Μία άγρια καταδίωξη ξεκινά. Τα παιδιά σκορπίζουν. Όχι όλα. Ο μικρός Δημητράκης, μένει μόνος του στη μέση του δρόμου φωνάζοντας «Ένωση, Ένωση!» Συνεχίζει να πετάει πέτρες. Ένας “γενναίος” Βρετανός στρατιώτης, χωρίς να υπολογίσει το νεαρό της ηλικίας, στρέφει το όπλο και τον πυροβολεί. Ο μικρός μαθητής πεθαίνει ακαριαία. Όπως ακριβώς είχε γίνει, μερικές ημέρες πριν (17 Φεβρουαρίου 1956) με την εν ψυχρώ δολοφονία από Βρετανό υπαξιωματικό του δεκαεφτάχρονου μαθητή Πετράκη Γιάλλουρου.
Ο Δημητράκης Δημητριάδης, ήταν μόλις 7 χρονών, όταν ο Βρετανός στρατιώτης τον δολοφόνησε εν ψυχρώ. Ο Διγενής τον ονόμασε «μικρό ήρωα της ΕΟΚΑ». Γεννήθηκε το 1949 στη Λάρνακα και ζούσε μαζί με τη γιαγιά του και τα τρία του αδέλφια. Οι γονείς του είχαν χωρίσει και η μητέρα του είχε φύγει για Αγγλία για να μπορεί να τους συντηρήσει από μακριά. Ο μικρός Δημητράκης, μαθητής τότε της Β’ Δημοτικού, πουλούσε λουλούδια για να βοηθήσει τη γιαγιά του να βγάλουν τα προς το ζην, ενώ δεν παρέλειπε σε κάθε διαδήλωση να κουβαλάει πέτρες στους άλλους μαθητές. Με αυτές τις πετρούλες προσπαθούσε να κτίσει μια ελεύθερη Κύπρο, αγκαλιασμένη με την μητέρα Ελλάδα.
Στην πάνδημη κηδεία τού μικρού Δημητράκη, οι γονείς του, ζήτησαν από τα παιδιά να μην κλάψουν, αλλά να τραγουδήσουν. Αδύνατον! Δάκρυα πλημμυρίζουν τα αθώα παιδικά ματάκια. Πατριωτικά τραγούδια γεμίζουν την βαριά ατμόσφαιρα. Ο Δημητράκης τα βλέπει και τα ακούει από ψηλά. Ένα χαμόγελο διαγράφεται στο προσωπάκι του μικρού Ήρωα.
Ένας άλλος ανήλικος Ήρωας, ο δεκαεννιάχρονος ποιητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης γράφει το ποίημα που κοσμεί το μνήμα του Δημητράκη και από ένα τραγικό παιχνίδι της μοίρας εκτελείται από τους Βρετανούς, στη φυλακή, μετά ακριβώς ένα χρόνο (14 Μαρτίου 1957) από τη δολοφονία του Δημητράκη. Το “έγκλημά” του ήταν ότι αγαπούσε την Πατρίδα του και ήθελε την ένωση με την μητέρα Ελλάδα. Αλλά σίγουρα πολύ καλύτερα από εμένα, μπορεί να περιγράψει, το φτερούγισμα προς την αιωνιότητα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, η καταπληκτική γραφίδα του μεγάλου μας Ρόδιου λογοτέχνη Φώτη Βαρέλη:
«Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα
μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ό Βαγόρας.
Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας,
η μάνα του ήταν μακριά, ό κύρης του δεμένος,
οι νιοί συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,
η νιά πού τον ορμήνευε δεν άκουσε νυχτοπούλι. ‘
Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.
Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη ή ζωή σαν πρώτα.
Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,
ψηλώνει ό χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει, ό ναύτης,
και στο σκολειόν ό μαθητής συλλογισμένος πάει.
Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ό καθένας.
Μπαίνει κι η Πρώτη η άταχτη κι η Τρίτη πού διαβάζει,
μπαίνει κι ή Πέμπτη αμίλητη, ή τάξη του Ευαγόρα.
-Παρόντες όλοι;
-Κύριε, ό Ευαγόρας λείπει.
-Παρόντες, λέει ό δάσκαλος· και με φωνή πού τρέμει:
-Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις Ελληνική ιστορία.
Ο δίπλα, ό πίσω, ό μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι.
αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου ή σιωπή τούς κάμνει,
να πέσουν σ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη ή τάξη. -Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος,
στους πρώτους πρώτος άγγελε, Πατρίδας δοξασμένης
συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού μας σήμερα, Δευτέρα Παρουσία.
Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πά’ στα κλαμμένα νιάτα,
που μπρούμυτα γεμίζανε τής τάξης τα θρανία,
έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο».
Ο μικρός Δημητράκης, ο Πετράκης Γιάλλουρος, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης και πολλοί άλλοι ανήλικοι Ήρωες είναι εκεί ψηλά και μας βλέπουν. Αναρωτιούνται μήπως δεν άξιζε η θυσία τους. Αυτοί οραματίστηκαν μια Ελεύθερη κοινωνία και θυσιάσθηκαν πολεμώντας με τις μικρές σωματικές τους δυνάμεις και τα τεράστια ψυχικά τους αποθέματα τον δυνάστη. Προβληματίζονται, μήπως έκαναν κάτι λάθος.
Όχι αθάνατοι Ήρωες! Εμείς έχουμε φτιάξει μια λάθος κοινωνία. Εμείς ανεχόμαστε ή ακόμα και ψηφίζουμε τους πολιτικάντηδες που μεθοδικά οικοδόμησαν αυτήν την δυστοπική, άδικη, διεφθαρμένη κοινωνία. Σκεφτείτε ότι η δική μας πολιτική ηγεσία μίλησε με διθυράμβους για την εκλιπούσα Βασίλισσα Ελισάβετ. Η δική μας Πρόεδρος της Δημοκρατίας, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, παρευρέθηκε στην κηδεία της και στη δεξίωση που παρέθεσαν μετά. Η κυρία Σακελλαροπούλου είναι αυτή που μίλησε με τα πλέον επαινετικά λόγια για την Βασίλισσα που αρνήθηκε να δώσει χάρη όχι μόνο στον Παλληκαρίδη αλλά σε εννέα Ήρωες της ΕΟΚΑ, που απαγχονίστηκαν από τους Άγγλους. Οι δικοί μας πολιτικάντηδες “ξέχασαν” γρήγορα ποια Βασίλισσα δημιούργησε τα «φυλακισμένα μνήματα».
Εμείς παραδώσαμε τα παιδιά μας σε αυτό το ανάλγητο Κράτος, υποτίθεται για να τα εκπαιδεύσει, (η λέξη «Παιδεία» είναι άγνωστη στους κυβερνώντες). Τα αφήσαμε αβοήθητα, ενώ ξέραμε ότι τα άπειρα παιδικά τους μάτια αδυνατούν να διακρίνουν τον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης που θα ισοπεδώσει την προσωπικότητά τους. Θα ισοπεδώσει Αξίες, Ιδανικά, Πρότυπα. Θα χαλκεύσει την Ιστορία. Στο όνομα μιας κίβδηλης ″αδελφοσύνης″, θα ισοπεδώσει την διαφορετικότητα των φυλών.
Δεν χάνουμε μόνο ποσοτικά τα Ελληνόπουλα αλλά και ποιοτικά. Το Σύστημα “φροντίζει” γι αυτό. Ας θυμηθούμε τα λόγια ενός ανθρώπου, που υπηρέτησε το Σύστημα από πολύ υψηλές θέσεις: «Θέλουν τα παιδιά σας. Θέλουν τη γη σας. Θέλουν να έχουν απόλυτη εξουσία πάνω στους ανθρώπους. Δεν χρειάζονται τα λεφτά σας. Σας διαβεβαιώνω ότι αυτοί οι τύποι μπορούν να εκτυπώσουν όσα χρήματα θέλουν» Αυτά είπε, για τη λαίλαπα του φιλελευθερισμού τού Κλάους Σβαμπ και τού Τζορτζ Σόρος, η Catherine Austin Fitts, πρώην υφυπουργός Στέγασης και Αστικής Ανάπτυξης των ΗΠΑ επί Προεδρίας του Τζορτζ Μπους. Τη γη μας, αυτή που θα μπορούσε να μας θρέψει, αφού την έκαψαν και έντεχνα τής στέρησαν τα ελληνικά εργατικά χέρια, την γέμισαν φωτοβολταϊκά και σιδερένια τέρατα. Τη νεολαία μας την παραδίδουν βορά στους παγκοσμιοποιητές.
Αναρωτιόμαστε: Τι μαθαίνουν τα παιδιά μας στα σχολεία; Μαθαίνουν, να έχουν κριτική σκέψη; Μαθαίνουν, να σκέφτονται; Μαθαίνουν, για τις δυσκολίες της ζωής και πως θα τις αντιμετωπίσουν; Μαθαίνουν, για την συντροφικότητα και την αγνή άμιλλα; Μαθαίνουν, να έχουν Ιδανικά και πραγματικές Αξίες; Μαθαίνουν, για την πραγματική Ελευθερία; Μαθαίνουν, να αγαπούν την Πατρίδα τους; Μαθαίνουν, να βάζουν στόχους και πως θα τους επιτυγχάνουν; Μαθαίνουν τη θεία Ελληνίδα γλώσσα; Τίποτα απ’ αυτά! Το Σύστημα θέλει τη νεολαία μας αντί για μυαλό να διαθέτει ένα ιδιότυπο πεπτικό σύστημα που θα ″καταπίνει″ αμάσητα και θα μηρυκάζει όλη αυτή την άθλια προπαγάνδα των ΜΜΕ.
Αναρωτηθήκατε αν τα Ελληνόπουλα γιορτάζουν τις Εθνικές Επετείους ή απλώς πανηγυρίζουν, γιατί είναι κλειστά τα σχολεία; Το Ελληνόπουλο μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται όπως θέλει, αρκεί να τηρεί τους κανόνες αυτοπροσδιορισμού που άλλοι έχουν ορίσει. Μπορεί να είναι για οιοδήποτε θέμα υπερήφανο, αρκεί να μην είναι υπερήφανο που είναι Έλληνας. Τα παιδιά μας νομίζουν ότι ενημερώνονται, χωρίς να έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο καθημερινός βομβαρδισμός τους με, εν πολλοίς, άχρηστες πληροφορίες, δεν είναι ενημέρωση, αλλά θόρυβος, που τους αμβλύνει την “καθαρή” σκέψη. Ο Δούρειος Ίππος πέρασε τα τείχη μας. Από την κοιλιά του δεν βγαίνουν ρωμαλέοι Αχαιοί πολεμιστές αλλά δουλικοί πολιτικάντηδες, προπαγανδιστές με αποστεωμένο ψυχικό κόσμο. Τους βλέπουμε. Ανοίγουν τις πύλες της Πατρίδας μας για να εισέλθουν τα στίφη των λαθρομεταναστών. Και εσύ Έλληνα, θα τους αφήσεις; Μόνο η πραγματική Ελληνική Παιδεία, η Παιδεία που βασίζεται στον Ελληνικό Πολιτισμό Ελευθέρων Πολιτών, μπορεί να διαλύσει αυτόν τον Δούρειο Ίππο. Μπορεί να σφραγίσει τις πύλες της Χώρας για να μην εισέλθει ο πολυπολιτισμός των δούλων και της θολοκουλτούρας. Ο Εθνικός μας Ύμνος είναι ύμνος προς την Ελευθερία και όχι προς την δουλεία και την υποταγή.
Εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές στήνουμε Θερμοπύλες σε όλη αυτήν την ηθική καταβαράθρωση, σε όλη αυτή την εξαθλίωση και συρρίκνωση τού Ελληνισμού. Με τη δική σου βοήθεια θα αποτελέσουμε τη θρυαλλίδα για ένα ξεπέταγμα της Ελληνικής ψυχής. Ένα απ’ αυτά τα υπέροχα ξαφνιάσματα της φύσης, αυτής της μοναδικής Ελληνικής φυλής, που ενάντια σε κάθε λογική και πάνω από αριθμούς και συσχετισμούς δυνάμεων, γράφουν Ιστορία. Και κυρίως μην μπερδεύεστε: Εμείς θέλουμε να κάνουμε την Ελλάδα μεγάλη και όχι να συμμετάσχουμε στα σχέδια της δημιουργίας του Μεγάλου Ισραήλ. Μην ξεχνάτε! Ο Δημητράκης μάς βλέπει πάντα από εκεί ψηλά. Πρέπει να μνημονεύουμε και να τιμούμε όλους αυτούς τους αμέτρητους Δημητράκηδες, που θυσιάσθηκαν για να μπορούμε εμείς να αναπνέουμε, έστω και λιγοστό, αέρα Ελευθερίας. Οφείλουμε ο Δημητράκης να χαμογελά ευτυχισμένος!
